Zarejestruj się!

Na podobny temat:

Uczucia i seks - |Psychologia
rozmiar czcionki:AAA

Najczęstsze zaburzenia psychiczne!

14.01.16 15:45
fot. Shutterstock.com

fot. Shutterstock.com

Nieodzowną składową pojęcia „zdrowie” jest prawidłowo funkcjonująca sfera życia psychicznego, będąca elementem koniecznym dla osiągnięcia szeroko rozumianego dobrostanu.



Zaburzenia psychiczne – „skutek uboczny” postępu cywilizacyjnego

Zaburzenia psychiczne są dość powszechnym problemem i występują w ciągu życia u znacznego odsetka osób. Stanowią ważną przyczynę niepełnosprawności społeczeństwa, przedwczesnej śmierci oraz wpływają na wskaźnik ogólnej śmiertelności.

Bez wątpienia wzrost zapadalności na schorzenia psychiczne jest powiązany z rozwojem cywilizacyjnym – szybszym tempem życia, nadmiarem obowiązków, pracy, przewlekłym stresem. Niestety nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie sytuacji stresowych z naszego życia, dlatego też niezbędna jest wiedza na temat metod walki z nimi i umiejętność radzenia sobie w trudnych, nerwowych sytuacjach.

Problem wielu z nas

Z całą pewnością w życiu każdego człowieka niejednokrotnie pojawiają się okresy spadku nastroju, apatii, czy lęku. Nie raz miewamy problemy ze snem, apetytem lub koncentracją, jednak o ile dolegliwości te nie są nasilone, nie powodują trudności w normalnym, codziennym funkcjonowaniu i są związane z przejściową, ciężką sytuacją życiową – z reguły nie powinny być uznane za patologię, a jedynie reakcję organizmu na aktualne problemy.

Jednakże w sytuacji, gdy niepokojące objawy się utrzymują przez dłuższy czas, może dojść do rozwoju poważniejszych zaburzeń, stąd warto posiadać wiedzę na temat wczesnego rozpoznawania problemu i poszukać pomocy u specjalisty.

Rodzaje zaburzeń psychicznych

Nie sposób wymienić i opisać wszystkich możliwych zaburzeń psychicznych w jednym krótkim artykule. Objawy składające się na obraz kliniczny poszczególnych zaburzeń psychicznych mogą dotyczyć rozlicznych elementów aktywności człowieka – funkcji poznawczych (np. pamięć, myślenie, uwaga), snu, przyjmowania pokarmów, sfery seksualnej czy używania substancji psychoaktywnych.

Zaburzenia psychotyczne i niepsychotyczne

Zgrubnie zaburzenia psychiczne można podzielić na psychotyczne, czyli te, w których występują objawy wytwórcze (urojenia, omamy) np. schizofrenia, zespoły urojeniowe, ostre zespoły psychotyczne; a także niepsychotyczne (przykładowo zaburzenia lękowe, nerwicowe, osobowości, afektywne, których dominują zaburzenia nastroju, tj. depresja i choroba afektywna dwubiegunowa).

O ile w ostrych zaburzeniach psychotycznych nie trudno jest zorientować się, że „coś jest nie tak”, o tyle w przypadku niepsychotycznych nie jest to już takie oczywiste – tutaj symptomy są bardzo nieswoiste, a granica pomiędzy stanem prawidłowym a patologią czasem się zaciera.

W wielu przypadkach diagnoza jest trudna, a objawy nie muszą być związane z zaburzeniem psychicznym – mogą wskazywać na przykład na chorobę ośrodkowego układu nerwowego (lub chorobę ogólnoustrojową ingerującą w prawidłowe funkcjonowanie mózgu).

Więcej informacji na temat objawów towarzyszących najczęściej rozpoznawanym chorobom psychicznym na stronie

Podstawowe zasady leczenia zaburzeń psychicznych

Mimo mnogości rodzajów zaburzeń psychicznych i oczywistych różnic w leczeniu, można jednak wyodrębnić kilka wspólnych zasad właściwych dla terapii każdego z nich.

Przede wszystkim istotne jest wczesne rozpoznanie niepokojących objawów – szybka diagnoza warunkuje wdrożenie adekwatnej terapii w początkowym etapie choroby, co znacznie zwiększa szanse na opanowanie przykrych objawów i pomyślne rokowanie. Zarówno na poziomie diagnostyki jak i później, w trakcie trwania terapii ważne jest zaangażowanie ze strony osób bliskich pacjentowi oraz aktywny udział samego chorego w procesie leczniczym. Niezmiernie ważne jest także by farmakoterapia była odpowiednio dobrana do indywidualnych potrzeb pacjenta i obejmowała nie tylko okresy zaostrzonych objawów chorobowych, ale i profilaktykę nawrotów stosowaną w czasie remisji.

Do podstawowych zasad leczenia zaburzeń psychicznych należy także dążenie do prowadzenia terapii w środowisku pacjenta – jest to wyraz nowoczesnego podejścia w psychiatrii i wymóg tak zwanej psychiatrii środowiskowej. Tendencja do ograniczenia leczenia szpitalnego z całą pewnością jest korzystna dla pacjenta, który leczony w trybie ambulatoryjnym może realizować swoje role społeczne i nie podlega krzywdzącej stygmatyzacji, jednak wymaga od chorego dużego zaangażowania, chęci do współpracy i systematyczności w terapii.

Z powyższych zasad warto przede wszystkim zapamiętać tę, dotyczącą wczesnego rozpoznania i nie odwlekać wizyty u specjalisty w przypadku wystąpienia niepokojących objawów, mogących sugerować pojawienie się zaburzeń psychicznych.

12345
Oceń artykuł

Skomentuj

Jeśli chcesz komentować pod własnym nickiem, zaloguj się





Kupuj najtaniej z CENEO